Onbevangen

Onbevangen. Onbekommerd.

Ik zou willen dat ik dat kon zijn. Dat ik kon spelen, de wereld op me af kon laten komen, zoals die is. Dat ik er niet over nadacht hoe iets uit zou kunnen pakken. Dat ik op het moment zelf voelde of iets oké is of niet. Dat er geen achteraf bestond. Dat ik altijd uitging van het positieve, in de wereld, in anderen. Dat ik niet bang ben pijn gedaan te worden.

Maar ik ben wél bang om de controle uit handen te geven. Om gekwetst te worden. Ik denk na- vooraf, tijdens, achteraf. Ik voel vooral achteraf, omdat ik op het moment zelf zo druk bezig ben na te denken. Ik kan niet loslaten en de wereld zijn gang laten gaan. Controle overgeven betekent gevaar; gevaar voor mijn eigen leven. Dat is een even pijnlijke als onuitwisbare les uit mijn jeugd geweest.

En toch moet het: loslaten. Met zwetende handen een moeilijke route klimmen betekent soms wegglijden, misgrijpen. Om te klimmen moet ik vertrouwen op de zekeringskwaliteiten van de 78kg zware jongen beneden mij. In een goede val ben ik ruim zwaarder dan hij. En toch houdt hij mij, met gemak. De angst om los te laten sloeg om in groot plezier. Een vrije val maken van 1,5 meter was heerlijk. Ik vloog door de lucht, heel even, totdat het touw en mijn gordel de val onderbraken. Whoehoe deden mijn lijf en mijn geest. Leuk! Rustig klom ik weer omhoog.

Onbevangen klimmen lukt al aardig; of ik ooit onbekommerd leer leven- we zullen zien.

sms-kusjes

'Hey lieve Nienke,' smste hij, en 'hopelijk tot snel' en 'kus'. Ik voelde hoe hij mij kusjes gaf. Mijn hoofd in zijn handen, zijn buik tegen de mijne. En dan zachtjes één kus op iedere wang, een kus op mijn voorhoofd, een kus op mijn lippen. Fijn, dacht ik. Ik draaide me om in bed en las zijn sms nog een keer en nog een keer en nog een keer. Zo kreeg ik heel veel kusjes. Met een glimlach viel ik in slaap.

'Hey fijne Nienke,' smste hij de volgende dag, en 'hopelijk tot snel' en 'slaap lekker' en 'liefs en kus'. Ik voelde hoe hij naast me lag. Zijn armen om me heen geslagen, zijn neus in mijn haren. Ik kroop dichter tegen hem aan, hoorde zijn ademhaling. Hij gaf me een kusje op mijn achterhoofd en wenste me een goede nacht. Fijn, dacht ik. Ik draaide me om in bed en las zijn sms nog een keer en nog een keer en nog een keer. Zo kreeg ik heel veel lieve welterusten kusjes. Met een glimlach viel ik in slaap.

'Hey lekkere Nienke,' smste hij, en ':-D' en 'hopelijk tot snel' en 'kus'. Ik voelde hem naast me staan, onder de douche. Zijn handen vol met schuim gleden over mijn schouders en mijn rug. Het kusje op mijn neus werd snel weggespoeld door alle warme waterdruppels, dus kreeg ik er nog één. Fijn, dacht ik. Ik draaide me om in bed en las zijn sms nog een keer en nog een keer en nog een keer. Zo kreeg ik heel veel lekkere kusjes. Met een glimlach viel ik in slaap.

En toen werd ik ziek en wilde ik al zijn kusjes en knuffels in één keer, want ik voelde me beroerd en alleen en zielig. Maar zielige meisjes zijn niet lief en fijn en lekker. Nu krijg ik geen sms-kusjes meer, ook al ben ik bijna beter. Au. Maar gelukkig zijn sms-kusjes geen echte kusjes. Dus hoop ik op iemand, die mij al zijn sms-kusjes ook in echt geven wil. En dan kan ik, naast hem, met een glimlach in slaap vallen.