Kleine kleertjes

Vera is geboren. Tot vorige week dinsdag wist ik niet of er een jongen of een meisje in de grote ronde buik van C. zat. Voor cadeautjes moesten dus sexe-neutrale dingen worden uitgezocht. En bij kleding is dat heel moeilijk. Eigenlijk bestond mijn keus uit witte rompertjes of witte rompertjes met Jip&Janneke erop. Sinds dinsdag weet ik dus dat er een baby-meisje is geboren. Dat winkelt een stuk leuker. Op zoek naar een klein kraamcadeautje belandde ik bij de Hema. En daar gebeurde iets onverwachts. Ik kon mezelf niet meer losrukken van alle kleine baby-meisjesrompertjes, baby-meisjessokjes, baby-mutsjes en alle andere inimini-kleertjes. Mijn hart maakte een sprongetje bij zoveel roze, bloemetjes en hartjes. Ik wilde tussen al die kleine kleertjes blijven, of beter nog: de Hema leegkopen. En dat niet alleen: ik wilde ook een kind dat ik in Hema-kleertjes kon hullen. Na lang dralen kwam ik met één schamel rompertje naar buiten; mijn geest had weerstand geboden.
Even dacht ik dat ik de enige was die hier last van had. In de Hema stond namelijk een leeftijdsgenootje. Zij was ook op zoek naar een kraamcadeau. Maar in tegenstelling tot mij pakte zij resoluut de telefoon en belde haar moeder. "Wat moet ik voor een baby kopen, Mam?", hoorde ik. Na wat aanwijzingen verdween zij met een knisperboekje naar de kassa. Ik was toen nog lang niet uitgezocht.
Toen ik over mijn relaas vertelde, kwam er bijval. Gelukkig maar. Ik was niet de enige waarbij kleine kleertjes een uitwerking hadden op de moederhormonen. Vriendin A. schrok echter zo van mijn verhaal dat ze de Hema besloot te ontwijken. "Ik koop wel wat speelgoed," zei ze. Maar zelfs daar was ze achteraf heel enthousiast over.

TV

Laatst vond ik mezelf zappend achter de televisie. Voor het eerst in een lange tijd. Ik heb een rondje RTL Boulevard, DWDD en het Achtuurjournaal gedaan. Weinig spannends en eerlijk gezegd moet ik nu al diep in mijn geheugen graven naar de behandelde items. Ik vind televisie vaak saai en vlak. Maar ik was moe en dat is een goed excuus om lusteloos van het ene naar het andere programma te navigeren.
Eigenlijk zou ik mijn computer tegenover mijn bank moeten zetten. Ik zit veel meer uur op het net dan ik naar tv kijk. Ik moet wel bekennen dat ik via uitzendinggemist "Wie is de Mol?", "Holland Sport" en de "Keuringsdienst van Waarde" volg en dus televisie kijk op mijn computer. Unfaire concurrentie voor de televisie, maar ja, ik kan daar niets aan doen.
Mijn steeds groter wordende desinteresse voor televisieprogramma's wordt vast niet door iedereen gedeeld. Ik verbaasde me gisteren over een meisje dat met een beeldscherm over straat liep. Het was zo enorm groot dat het de helft van de breedte van de steeg innam. Ik denk dat het ding een meter breed was. Zij en haar vriendje vervoerde de tv op de bagagedrager van haar vouwfietsje. Daardoor leek hij nog groter en onhandelbaarder dan hij was. Zij kon in ieder geval niet sturen en het beeldscherm vasthouden tegelijkertijd. Hoe ze thuis gekomen zijn, weet ik niet maar het is ze vast gelukt. Ik zag het al voor me: na een moeilijke rit en gehannes in huis eindelijk de televisie opgehangen. Chinees gehaald, want geen zin meer om te koken en achter de nieuwe beeldbuis vermoeid op de bank geploft. Vol verwachting de afstandsbediening gepakt, een rondje gezapt en nog één, want je weet maar nooit. En dan toch jammerlijk moeten constateren dat er niets op tv is. Zonde. Daarom alleen al ben ik zo met mijn kleine oude tv'tje.

Onverstoorbaar

De baard is aan een revival bezig. Ik weet het zeker. Niet bij oude mannen, of biologen of andere buitenlui, maar bij mannen in de twintig, dertig. In alle jaren dat ik gestudeerd heb, ben ik wel eens een jongen tegen gekomen die een vlassig sikje liet staan, omdat hij zo trots was dat hij baardgroei had dat iedereen dat moest zien, maar verder kwam het toch niet. Ja, een keer. Een keer ben ik een jongen tegengekomen die een echte baard had. Maar ja, hij kon er eigenlijk niets aan doen- die baard mocht er pas af als hij een overwinning had behaald met roeien. Vooral vriendin J. weet nog wel wie hij is- zij herkent hem wonder boven wonder ook zonder baard.
Maar nu lopen er ook jongens rond mét baard, die het gewoon mooi lijken te vinden. Vorige week zag ik op één dag twee jonge kerels met stekels op hun wangen. En vandaag weer. Niet zo'n baardje, waarbij het gezichtshaar gewoon 5 dagen niet geschoren is, omdat de jongen te lui was of te druk, of omdat hij het hip vindt. Nee, een echte, volle baard, die bijgehouden moet worden om te voorkomen dat er stukjes spaghetti in blijven hangen. Baarden doen mij meestal gruwelen. Ik kan er niets aan doen dat ik ze vies vind. Het is indoctrinatie geweest- dan had mij het boek "De Griezels" van Roald Dahl maar onthouden moeten worden. "De Griezels" is niet alleen door mij gelezen, maar door mijn hele generatie. Des te ernstiger is het dat jongens van mijn leeftijd dit vergeten lijken te zijn en nu zelf op zo'n griezel willen lijken. Onverstoorbaar is het wel, maar dat maakt het er nog niet aantrekkelijker op.
Een andere onverstoorbare Baard kwamen M en ik vorige week tegen. De Baard voldeed overigens prima aan de eerdere beschrijving: oud en waarschijnlijk was hij graag buiten. Hij vertelde namelijk over zijn barometer. En als je een barometer hebt, houd je van weer en weer is buiten. Terwijl M en ik onze nog natte jassen aan wilden trekken om opnieuw het gure weer in te gaan, was de Baard in zijn sas. De barometer had de laagste stand in vijf jaar. Dat betekende veel regen en harde wind. Dat hadden M en ik ondertussen al aan den lijve ondervonden. Maar deze Baardmans met barometer in zijn huis was vertrokken op sandalen! Waar is zo'n barometer dan nog goed voor, als je je zelfs dan nog niets aantrekt van het weerbericht.
Zoveel onverstoorbaarheid bereik je waarschijnlijk alleen als je oud bent en er thuis een barometer hangt- dan hebben die jonge mannen nog een lange weg te gaan.

Strand!

Koud en toch heel fijn: naar de zee gefietst!