Klein maar fijn

Te kleine borstjes.

Tsja, daar zullen wel meer mannen op zijn afgeknapt, maar het is mij nooit rechtstreeks gezegd. Tot gisteren. "Te kleine borstjes en dat wordt een probleem in de toekomst." Eerlijkheid kan deze man niet worden ontzegd. Ik huilde erom, even. Het sneed door mijn ziel dat ik, in mijn geheel, niet goed genoeg ben; dat wié ik ben niet opwoog tegen die twee kleine bobbeltjes op mijn borst.

Het sneed door mijn ziel, want een oud pijnpunt is het wel. Mannen die over tieten spraken, hadden het nooit over mij. Ik was nooit het object van hun fantasie. Eindeloos gedoe met bh's, die vrijwel nooit lekker zaten. Moeite met het vinden van jurkjes. Mijn moeder die mij zag worstelen met mijn lijf en uit mededogen zei dat ze me wel zou steunen als ik een borstvergroting wilde. Ik wílde geen borstvergroting, geen gesnij in mijn lijf. Ik wilde grotere borsten, van mezelf, maar god beschikte anders.

Hij huilde langer dan ik. Hij wilde zichzelf niet verloochenen en mij geen pijn doen. Dat ging niet samen. Dus troostte ik hem, om zijn eerlijkheid, om mijn oude verdriet. Het leek de omgekeerde wereld wel.

Gek genoeg ben ik niet boos en vind ik hem ook niet kortzichtig. Hoewel het heel makkelijk was geweest hem met zijn opmerking in die hoek te zetten. Het is zoals het is. Hij valt op ronde vormen en ik heb kleine borstjes. Maar het zijn wel míjn borstjes. Ze zijn niet groot, nee, maar geven me veel plezier. En omdat ík blij ben mijn borstjes, spoelde zijn opmerking samen met zijn tranen weg.