Winter in mei

Het voelt als winter in mei. Koude voeten zeuren om een kruik en koude handen om een kop warme chocolademelk. Ik heb ze maar gegeven wat ze wilden hebben. Met de kruik aan mijn voeten, de verwarming op 3 en gelegen onder een dekentje op de bank heb ik er boek bijgepakt. Al tijden probeer ik hem uit te lezen: 650 pagina's dik. Ik ben tot bladzijde 500 gekomen en wil hem nu niet meer wegleggen, maar de resterende 150 pagina's zijn wel een worsteling. De worsteling wordt constant gewonnen door andere dingen dan het boek: vandaag de televisie. Want er is sport op tv. Lange, saaie sport. Zoiets als 50 km langlaufen, maar dan de mei-variant: een vlakke rit in de ronde van Italië. En zelfs lange saaie sport is nu verlokkelijker dan het boek. Nederland zendt de ronde niet meer uit, want de giro rijdt nu waar die hoort en doet geen Nederlandse steden en dijken meer aan. Maar de Belgen houden van fietsen en verlichtten zo mijn middag. Ik zag de renners rijden door het Italiaanse land. Tijdens de Franse ronde overvalt me ongeveer elke 5 minuten een verlangend gevoel: ik wil wandelen in die bergen, die mooie steden bezoeken, ik wil kamperen op het gras dat daar zoveel groener is dan hier, ik wil.., ik wil in Frankrijk zijn! Gelukkig werd het verlangen naar Italië stevig onderdrukt, want ik kan er toch nog niet heen. De mooie rode daken en prachtige kerktorens werden wel gefilmd, maar glinsterden van de regen. De renners hadden armstukken en regenjasjes aan. Eigenlijk was het toch wel goed toeven thuis, met de verwarming aan en een kop choco binnen handbereik. Zo wordt toegeven aan een ziek lijf een heel klein beetje makkelijker.

Een goed gevoel te huur

Gisteren zat ik in de trein. Ik prijsde mezelf gelukkig dat het rustig was, want ik was moe. Met mijn hoofd leunde ik tegen het raam. De polders gleden voorbij zonder dat ik er veel van opmerkte, totdat de trein afremde voor een station. Bovenop een kantorencomplex stond een groot bord. Op het rode bord stond in witte kapitalen: 'Te huur- een goed gevoel'. Ja, dacht ik, zo'n goed gevoel wil ik best huren, want ik ben nu al moe en het is pas ochtend. Maar hoeveel zou een goed gevoel kosten? En hoeveel zou ik ervoor over hebben? Wanneer zou ik denken: dat goede gevoel, dat is me te duur, geef mij maar het 'best oké-gevoel' vandaag. Een goed gevoel huren, betekent dat ik het nooit zou bezitten. En een goed gevoel wil ik toch hébben, of, zolang ik het nog niet heb, krijgen. Dat impliceert toch dat het mij gratis gegeven wordt.
Mijn gedachten over het huren van gevoel verdwenen snel en de trein reed verder. Zo'n 6 uur later kwam ik weer langs het bord. Ik zag het niet meer- ik weet alleen nog dat ik wenste dat het stil was in de trein. Geen goed gevoel, alleen nog stilte.
Die stilte kwam thuis en het goede gevoel ook. Na een kop thee wachtten buiten de twee ongeduldige kleinkinderen van mijn buurvrouw. Of ik ze wilde pakken, in de lucht gooien, op hun kop houden, kietelen en op hun buik blazen. Met wapperende haren renden ze voor me uit over het grasveld, lieten zich alvast vallen en wachtten met grote ogen af tot ik ze over mijn schouder gooide. Ze lachtten en riepen "Ienke, Nienke" voor nog een ronde en nog één en nog één en nog een allerlaatste. Tot in hun bed wilden ze spelen. Fijn was dat, twee kleine mannekes die me, met een heleboel lawaai, gratis en voor niets een goed gevoel gaven.