Onbevangen

Onbevangen. Onbekommerd.

Ik zou willen dat ik dat kon zijn. Dat ik kon spelen, de wereld op me af kon laten komen, zoals die is. Dat ik er niet over nadacht hoe iets uit zou kunnen pakken. Dat ik op het moment zelf voelde of iets oké is of niet. Dat er geen achteraf bestond. Dat ik altijd uitging van het positieve, in de wereld, in anderen. Dat ik niet bang ben pijn gedaan te worden.

Maar ik ben wél bang om de controle uit handen te geven. Om gekwetst te worden. Ik denk na- vooraf, tijdens, achteraf. Ik voel vooral achteraf, omdat ik op het moment zelf zo druk bezig ben na te denken. Ik kan niet loslaten en de wereld zijn gang laten gaan. Controle overgeven betekent gevaar; gevaar voor mijn eigen leven. Dat is een even pijnlijke als onuitwisbare les uit mijn jeugd geweest.

En toch moet het: loslaten. Met zwetende handen een moeilijke route klimmen betekent soms wegglijden, misgrijpen. Om te klimmen moet ik vertrouwen op de zekeringskwaliteiten van de 78kg zware jongen beneden mij. In een goede val ben ik ruim zwaarder dan hij. En toch houdt hij mij, met gemak. De angst om los te laten sloeg om in groot plezier. Een vrije val maken van 1,5 meter was heerlijk. Ik vloog door de lucht, heel even, totdat het touw en mijn gordel de val onderbraken. Whoehoe deden mijn lijf en mijn geest. Leuk! Rustig klom ik weer omhoog.

Onbevangen klimmen lukt al aardig; of ik ooit onbekommerd leer leven- we zullen zien.