Egel en Vlinder

Egel had een huisje gemaakt. Het was niet zo'n heel stevig huisje. Eigenlijk waren het allemaal losse blaadjes. Ze waren bruin en oud. Maar het waren wel Egels losse blaadjes. Egel vond het fijn om onder die blaadjes te kruipen. Dan zag hij niets meer van de wereld om hem heen. Het was er donker en ook een beetje muf, maar daar was Egel wel aan gewend. Als het regende bleef Egel lekker onder zijn blaadjes liggen. Af en toe voelde hij een druppel langs zijn neus naar beneden glijden.
Op een dag scheen de zon. Egel zag dat er naast zijn huisje opeens een bloemetje stond. Het was geel bloemetje met oranje streepjes. Egel vond het bloemetje mooi. Op het bloemetje zag hij iets wonderlijks. "Dag," zei Egel. "Hallo," zei Vlinder. Egel vond Vlinder heel erg bijzonder. Ze had zoveel kleuren; heel anders dan hijzelf. Egel was helemaal bruin. Behalve zijn ogen, die waren zwart.
Vlinder kon hele mooie verhalen vertellen. Ze vertelde Egel over weilanden vol met bloemetjes en over keitjes in het water, waar ze lekker op kon zitten als de zon scheen. Egel vond dat allemaal heel bijzonder. Egel vertelde Vlinder over nootjes en wormpjes die hij bij de bomen vond. Hij liet zijn voorraad met eten zien aan Vlinder en vertelde over de blaadjes waar hij onder lag, als het regende. Vlinder was onder de indruk van Egel. Egel vond het gezellig dat Vlinder er was. Ze bleven maar praten over hun belevenissen. Vlinder dronk van de nectar en Egel at zijn nootjes.
Opeens waren de nootjes op. "Ik ga nootjes zoeken, Vlinder," zei Egel. Vlinder vond het niet leuk dat Egel wegging. Toch ging Egel weg. Hij had honger. Toen Egel nootjes had verzameld, at hij die lekker op. Hij lag in zijn huisje en was tevreden, want zijn buikje was vol. Egel wilde weer met Vlinder praten, maar Vlinder was weg. Ze had niet gewacht op Egel. Het bloemetje waar Vlinder op had gezeten, was er ook niet meer. Zo komt Vlinder nooit meer terug, dacht Egel. Want zij houdt niet van bruine blaadjes. Zij houdt van bloemetjes. Daarom ging Egel op zoek naar bloemetjes. Hij vond er twee: een blauwe en een witte. Hij nam ze mee en legde ze neer bij zijn huisje. Nu komt Vlinder wel terug, dacht Egel.
Op een dag zag Egel Vlinder vliegen. "Vlinder, Vlinder," riep Egel, "hier ben ik!". Maar Vlinder hoorde het niet. De bloemetjes die Egel voor Vlinder had geplukt, zag ze niet, want ze keek de andere kant op. Egel was heel verdrietig. Egels tranen vielen op de bloemetjes. Hij vond het met Vlinder leuker dan alleen. Toen hij aan al haar mooie verhalen terugdacht, kon hij toch een beetje lachen. Hij vond het heel jammer dat Vlinder niet meer langskwam, maar gelukkig zaten de verhalen nog in zijn hoofd. "Dag Vlinder," zei Egel zacht.