Zoete verleiding

Op sommige dagen zijn ze niet te weerstaan: snoepjes. Meestal kom ik een heel eind met de voorraad chocolade en koekjes die ik in huis heb, maar nu zeurde een klein meisje in mijn hoofd om zoetigheid. Het eerste wat ik zag toen ik de supermarkt inliep waren kleine gele bananensnoepjes. Onweerstaanbaar voor een knorrende maag. Maar ik bedacht me- er zijn veel gezondere snoepalternatieven. Dus gooide ik een zakje met noten en rozijnen in mijn mandje en toch ook maar een reep chocolade, want die komt altijd van pas. Mijn maag en het kleine meisje in mij hielden zich koest. Zij waren voor even tevreden gesteld met het vooruitzicht van lekkers. Zo kon ik rustig mijn andere boodschappen doen. Mijn mandje was gevuld en ik liep richting de kassa. Het kleine meisje haalde een truc uit, die ze had aangeleerd op vroegere winkeltochten met moeder: in een onbewaakt ogenblik gooide ze toch de bananensnoepjes in het mandje. Pas bij het afrekenen was ik me bewust van mijn fout. Op weg naar huis brandden de snoepjes in mijn tas. Thuis graaide ik als eerst naar de bananensnoepjeszak en keurde de nootjes en chocolade geen blik waardig meer. En daar begon de ellende, want eigenlijk zitten er teveel snoepjes in zo'n zak. Na twee uur lang consequent elke 10 minuten minstens twee snoepjes te hebben gegeten, was ik misselijk en niet zo'n beetje ook. Nu is de zak voor driekwart leeg en heb ik geen honger meer. De buurman bracht mijn redding, voor zowel mijn geest als lichaam. Van een beetje kleurstoffen en een paar goede E-nummers word je volgens hem alleen maar sterker. Goed voor het afweersysteem dus. Ik weet zeker dat hij gelijk heeft: het kleine meisje is voorlopig stil.