Kleine kleertjes

Vera is geboren. Tot vorige week dinsdag wist ik niet of er een jongen of een meisje in de grote ronde buik van C. zat. Voor cadeautjes moesten dus sexe-neutrale dingen worden uitgezocht. En bij kleding is dat heel moeilijk. Eigenlijk bestond mijn keus uit witte rompertjes of witte rompertjes met Jip&Janneke erop. Sinds dinsdag weet ik dus dat er een baby-meisje is geboren. Dat winkelt een stuk leuker. Op zoek naar een klein kraamcadeautje belandde ik bij de Hema. En daar gebeurde iets onverwachts. Ik kon mezelf niet meer losrukken van alle kleine baby-meisjesrompertjes, baby-meisjessokjes, baby-mutsjes en alle andere inimini-kleertjes. Mijn hart maakte een sprongetje bij zoveel roze, bloemetjes en hartjes. Ik wilde tussen al die kleine kleertjes blijven, of beter nog: de Hema leegkopen. En dat niet alleen: ik wilde ook een kind dat ik in Hema-kleertjes kon hullen. Na lang dralen kwam ik met één schamel rompertje naar buiten; mijn geest had weerstand geboden.
Even dacht ik dat ik de enige was die hier last van had. In de Hema stond namelijk een leeftijdsgenootje. Zij was ook op zoek naar een kraamcadeau. Maar in tegenstelling tot mij pakte zij resoluut de telefoon en belde haar moeder. "Wat moet ik voor een baby kopen, Mam?", hoorde ik. Na wat aanwijzingen verdween zij met een knisperboekje naar de kassa. Ik was toen nog lang niet uitgezocht.
Toen ik over mijn relaas vertelde, kwam er bijval. Gelukkig maar. Ik was niet de enige waarbij kleine kleertjes een uitwerking hadden op de moederhormonen. Vriendin A. schrok echter zo van mijn verhaal dat ze de Hema besloot te ontwijken. "Ik koop wel wat speelgoed," zei ze. Maar zelfs daar was ze achteraf heel enthousiast over.