Winter in mei

Het voelt als winter in mei. Koude voeten zeuren om een kruik en koude handen om een kop warme chocolademelk. Ik heb ze maar gegeven wat ze wilden hebben. Met de kruik aan mijn voeten, de verwarming op 3 en gelegen onder een dekentje op de bank heb ik er boek bijgepakt. Al tijden probeer ik hem uit te lezen: 650 pagina's dik. Ik ben tot bladzijde 500 gekomen en wil hem nu niet meer wegleggen, maar de resterende 150 pagina's zijn wel een worsteling. De worsteling wordt constant gewonnen door andere dingen dan het boek: vandaag de televisie. Want er is sport op tv. Lange, saaie sport. Zoiets als 50 km langlaufen, maar dan de mei-variant: een vlakke rit in de ronde van Italië. En zelfs lange saaie sport is nu verlokkelijker dan het boek. Nederland zendt de ronde niet meer uit, want de giro rijdt nu waar die hoort en doet geen Nederlandse steden en dijken meer aan. Maar de Belgen houden van fietsen en verlichtten zo mijn middag. Ik zag de renners rijden door het Italiaanse land. Tijdens de Franse ronde overvalt me ongeveer elke 5 minuten een verlangend gevoel: ik wil wandelen in die bergen, die mooie steden bezoeken, ik wil kamperen op het gras dat daar zoveel groener is dan hier, ik wil.., ik wil in Frankrijk zijn! Gelukkig werd het verlangen naar Italië stevig onderdrukt, want ik kan er toch nog niet heen. De mooie rode daken en prachtige kerktorens werden wel gefilmd, maar glinsterden van de regen. De renners hadden armstukken en regenjasjes aan. Eigenlijk was het toch wel goed toeven thuis, met de verwarming aan en een kop choco binnen handbereik. Zo wordt toegeven aan een ziek lijf een heel klein beetje makkelijker.