Cultureel verantwoord Oerol

Oerol is voor hippies en voor mensen die cultureel verantwoord willen doen. Dat kreeg ik te horen toen ik vertelde dat ik naar Oerol ging. De mensen die mij dit wisten te vertellen, waren nog nooit op Oerol geweest. En toch hadden ze gelijk. Naast hippies kwam ik echter ook een heleboel alto's, gezinnen met jonge kinders, oude grijze vrijsters en echtparen tegen- dat scheelde dan weer. De voorstellingen waren inderdaad cultureel verantwoord: een multiculti opera van Nederlandse mannen, een koor uit de Bijlmer en Antilianen die verhaalden over de lotgevallen van de Vliegende Hollander; een poppenkast over een verdwenen kameel en vriend in Afghanistan en een aan elkaar gezongen film over een kickboxende Jean Claude van Damme als lichtend voorbeeld voor twee opgroeidende broers en drugsgebruik. De kroon spande echter een toneelstuk dat zo moeilijk was dat ik het niet begreep. Het was iets met Hitler, een man in een trainingspak, een man met een plant, de koning van Polen, een maagd in haar bh, torretjes die doodgingen en gered moesten worden en last but not least een man in zijn blote kont met een hoed op zijn rug. Van dat laatste gruwel ik sowieso; ik snap niet waarom een blote kont nodig is op het podium, maar dat terzijde. En zoals een moeilijk stuk betaamt, zag ik de slotscene nauwelijks aankomen. Even vreesde ik voor de acteurs- zij hadden zo hard hun best gedaan, maar zouden nu met pek en veren besmeurd worden door een menig doorgewinterd theaterbezoeker. Niets bleek minder waar: alle mensen die cultureel verantwoord wilden doen, hadden zich verzameld bij dit moeilijke toneelstuk. Zij vonden Hitler en de blote kont zo geweldig dat er een daverend en lang applaus volgde op de slotscene. Nu sloeg de grote twijfel toe: was ik dan werkelijk zo dom? "Nee", zei A., "dat applaudiserende publiek is ook een scene, maar dan uit een ander toneelstuk..." Vol verwachting keek ik haar aan. "...uit 'De nieuwe kleren van de keizer'." Wat een geluk: twee voorstellingen voor de prijs van één.