OV-chipkaart

Waarschijnlijk heb ik als allerlaatste 65-minner afgelopen week mijn ov-chipkaart in gebruik genomen. Huiverig als ik was voor exorbitante prijsverhogingen (ja, ik kan mij de overgang van de gulden naar de euro nog herinneren) en met twee bijna ongebruikte strippenkaarten in mijn portemonnee, stelde ik het gebruik van de chipkaart uit. Wel bewoog ik me dan angstig richting de twee grootste Nederlandse steden. Zouden ze mijn ouderwetse blauwe papiertje wel accepteren? Of zou ik grote angsten uit moeten staan door mijn ritjes zwart te rijden? Ik heb één keer bewust zwart gereden, uit overmacht; S. en ik moesten haastig de trein inspringen zonder kaartje of een uur vertraging accepteren... we waagden de sprong. Maar S. kan zich waarschijnlijk ook levendig herinneren dat ik bij elke stop nerveus mijn hoofd naar buiten stak om te zien of de conducteur zich al in onze richting bewoog. Het liefst had ik me 45 minuten lang op een stinkend toilet verschanst. S. maakte zich niet zo druk en hij peinsde er al helemaal niet over om zich met mij in de treinwc te verstoppen. Gelukkig heeft de conducteur ons niet bezocht en zijn de zwartrij-angsten in de grote steden mijn bespaard gebleven: mijn strippenkaart was gewoon nog geldig.
Mijn ritje naar Katwijk bezorgde me geen kopzorgen. Wel plaatsvervangende schaamte over mijn hang naar de strippenkaart. Tegenover mij zaten twee gepermanente grijze dametjes. Beiden hadden zonder moeite ingecheckt. Aan hun pols hadden ze een speciaal bandje met ov-chipkaarthouder. Deze 80-plussers waren ervaren ov-chipkaartreizigers! Zonder enige moeite checkten ze uit. Ik zat ondertussen angstvallig met mijn chipkaart op schoot: het inchecken was goed gegaan, maar ik mocht niet vergeten uit te checken. Ik moest mezelf tegenhouden mijn portemonnee op te bergen. In mijn hoofd repeteerde het zinnetje van de Connexxion-mevrouw: "Reist u met de ov-chipkaart? Vergeet dan niet uit te checken!" Blieb zei de machine toen ik de bus verliet. Het was gelukt. Met veel ontzag keek ik naar een jongen die, oordopjes in, murmelend op de muziek, achteloos zijn portemonnee uit zijn kontzak greep en die langs de scanner zwaaide. Hij was een echte pro. Het zal nog wel even duren voordat ik zonder nadenken de bus uitstap én uitcheck.