Haken en ogen

13 meter touw, 5 catrollen, 3 haken en 3 ogen dacht ik nodig te hebben voor een ingenieus systeem om een plank tegen de muur te takelen. Boven mijn trap lag het platje, waar ik grootse plannen mee had. Er moest een stellingkast op komen, waar al mijn zooi in zou kunnen- van houten skiënde kerstmannetjes tot verfrollers. Het probleem van mijn plan was dat ik niet bij de platje kon. Nu had mijn handige buurman dat probleem opgelost door een loopplank voor mij te maken. Die loopplank moest alleen óók opgeborgen kunnen worden. Mijn trap zou ik anders niet meer makkelijk op en af kunnen. Voor mijn slappe meisjesarmen was het alleen geen optie die loopplank elke keer op te tillen. Daarom zat ik anderhalf uur lang met pen, papier en meetlint peinzend in mijn trapgat. Na eindeloos meten en wegstrepen van mogelijkheden was ik onnoemelijk trots om mijn gevonden oplossing. Ik zou catrollen bevestigen aan de muur en het plafond en mijn loopplank tegen de muur takelen. Met catrollen en touw hoefde ik slechts aan één uiteinde een beetje kracht te leveren. Mijn vinding getuigde natuurlijk van enorm ruimtelijk inzicht. Die wilde ik niet voor mezelf houden, maar delen. En het liefst deelde ik die natuurlijk met degene die dat hogelijk zou kunnen waarderen: de buurman. De buurman kwam kijken, zodat ik terplaatse mijn geweldige plan uit de doeken kon doen. Aanvankelijk keek hij met een grote frons naar mijn muren en plafond, waar ik mijn gevaarte zou bouwen. Hij pakte de loopplank nog een keer vast, zette hem op zijn kant en vroeg: "Als ik tegen deze balk nou even één schuifje maak zodat de plank aan de kant ligt en jij je trap gewoon kunt gebruiken, is dat dan ook oké?" Verbouwereerd knikte ik ja.