Indruk maken

Piep, piep, piep. Verstoord kijk ik op uit mijn krant. De treincoupé heeft zich gevuld. Tegenover mij is een jongen komen zitten: universiteitstrui, spijkerbroek en sneakers. Ik vraag hem of hij weet waar dat geluid vandaan komt. Van een telefoon denkt hij, maar niet de zijne. Hij vertelt dat hij zelf ooit heeft overwogen een Nintendo DS te kopen om de tijd in de trein door te komen. Maar ja, welke indruk zou hij daarmee achterlaten? Dat hij een autistische nerd was, dacht hij zelf. En welke indruk wilde hij maken? Die van een nonchalante intellectueel. Dus liep hij de matrix door en bij het gewenste hokje stond helaas niet 'Nintendo DS bespelen', maar 'The Economist lezen'. Dus dat doet hij nu. En terwijl hij de studentikoze intellectueel speelt, vraag ik me af welke indruk ik maak: jas nog dicht (dus een koukleum), Trouw lezend (dus christelijk-progressief) en me ergerend aan piepjes (dus licht neurotisch).

Indrukken, juist of niet, geef ik meestal weg zonder erover na te denken. Slechts een enkele keer maakt iemand me erop attent. Toen ik J. voor het eerst zag, had hij zich niet geschoren. Bewust niet, vertelde hij. Hij vond het een risico: wellicht verkoos ik gladde wangen. Hij waagde een gokje en gokte goed. J. hield echter niet op bij de analyse van zichzelf- ik moest er ook aan geloven. Mijn rokje had ik voor hem aangetrokken, vertelde hij mij. Juist ja. Hij had gelijk, natuurlijk, maar nu voelde ik me toch lichtelijk ongemakkelijk. Was een spijkerbroek niet beter geweest? Had ik nu de indruk gegeven dat...? "Je ziet er leuk uit," verbrak hij mijn gepeins.

Gelukkig maar, ik zie er leuk uit. Deze licht-neurotische koukleum met progressief-christelijke sympathiën kan met een gerust hart indrukken rond blijven strooien. Alleen de jonge intellectueel uit de trein, tsja, die moet er na het uitlezen van 'The Economist' de matrix voor de juiste sokken nog maar eens op naslaan. Want witte sportsokken- daar helpt zelfs een gezaghebbend Engels opinieblad niet tegen.