Geklaag uit een witte wereld

Glibberend reed ik gisteren over een verijsde straat. Eigenlijk ben ik een schijtluis als het gesneeuwd heeft en ik de straat op moet. Met mijn bergschoenen de wereld betreden zou heel praktisch zijn. Maar ja, bergschoenen... lelijk, oncharmant en al helemaal niet sexy. Dus verkies ik mijn hele degelijke laarzen, zonder hak dat wel, maar ook zonder enig profiel. Op straat loop ik dan met mijn hoofd naar beneden, zoekend naar stukjes waar nog niemand gestaan heeft (want die zijn minder glad, toch?) of waar de sneeuw nog geen vat op heeft gekregen. Nog erger dan lopen is fietsen. Mijn oude brakke studentenfiets heeft weliswaar geregeld nieuwe banden gekregen, maar mijn vertrouwen in hem daalt snel naarmate de witte laag dikker en vooral gladder wordt. Eigenlijk durf ik niet eens op te stappen. Met mijn gladde schoenen moet ik mezelf dan afduwen om de fiets in de beweging te krijgen. Lichtelijk geslinger en vervaarlijk geglij zijn dan gelijk het gevolg. Als die hobbel genomen is, wil ik geen bochten hoeven nemen en moeten remmen. Maar ja, dan kom ik nergens. Gisteren kwam ik gelukkig zonder blauwe plekken aan op de plaats van bestemming. Behoedzaam stapte ik af en zette mijn fiets tegen een vrij stukje muur. Ik wilde bij Happietaria naar binnen glijden, maar kon mezelf nog net op tijd stoppen voor een opa en oma, die de oversteek van auto naar de ingang duidelijk nog enger vonden dan ik. 'Broze botjes, broze mensjes' dacht ik. Niets bleek minder waar. Eenmaal binnen waren de hindernissen de wereld nog niet uit. Een helling moest worden genomen om de eetzaal te kunnen bereiken. Moeder en opa liepen gearmd voorop, oma bleef beneden achter. "Neemt u de tijd maar," probeerde ik haar op haar gemak te stellen. Maar dat was helemaal niet nodig. "Ik wachtte op u, zodat u me een arm geeft en mij naar boven helpt." Voor ik het wist liep ik gearmd met oma naar boven. Van zoveel kordaatheid in die broze botjes werd ik heel blij, evenals van het prima eten en het goede gesprek met oud-huisgenoot A. Zo blij zelfs dat ik twee dingen besloot: een facebookpagina maken (dat is weer een ander verhaal) en bovenal gewoon doorrijden over de sneeuw. Daar krijg ik het ook nog eens veel minder koud van :-)