Zijn DDR-vest

De kou kruipt van mijn tenen naar mijn enkels. Het is kil in mijn huisje, zelfs op een Hollandse zomerdag. Sokken aan dan maar, ook al loop ik liever op blote voeten. Mijn voeten worden nauwelijks warmer, mijn nagels blijven paars gekleurd.

Over de stoel hangt M.'s vest. Dit retro-vest is even jaren 70 als Oost-Duits: bruin, met over de lengte van beide mouwen een rode en gele streep. Precies zoals M. zijn kleding graag ziet. Het vest is er op een willekeurig moment terechtgekomen, maar zal vandaag zijn rechtmatige eigenaar niet verwarmen. Die drinkt thee met Leidse schonen.

Ik trek zijn vest aan en voel even. De geribbelde kraag kriebelt in mijn hals. Tussen de synthetische vezels door ruik ik M.. De ijzeren ritssluiting doe ik dicht. De mouwen komen tot over mijn vingers, het lijf is veel te wijd. Een klein meisje ben ik, in te grote kleren, zijn te grote kleren. Lekker om zijn vest aan te hebben. Het voelt als een stiekeme overwinning. Ik ben in zijn kleren gekropen. Ik heb me zijn bezit gemaakt. Triomfantelijk voelt het en trots. Ik ben zijn vriendinnetje, kijk maar, en ik mág zijn vest aan.

Ik warm op en concentreer me weer op mijn werk. M.'s vest is nu zijn vest niet meer, maar gewoon een kledingstuk dat me warm houdt. Aan het eind van de dag spring ik op de fiets. Nog even een paar boodschappen doen. Pas halverwege bedenk ik me dat ik M.'s vest niet omgewisseld heb voor mijn eigen jas. Met de ogen van vreemden op me voelt zijn kleding opeens ongepast.
 
Ik ben er trots op dat ik M.'s vriendinnetje mag zijn. Maar die trots hoef ik niet meer zo opzichtig uit te dragen, te tonen aan de wereld. Het is genoeg dat ik het voel. En mezelf warm houden: dat doe ik buiten liever in mijn eigen kleren.