Schaamkaas

Boeren belegen kaas wilde ik. De lekkere romige, van vorige week. De potige blonde dame keek me onderzoekend aan. "Je zal wel de kaas van de Anna's Hoeve uit Sassenheim bedoelen". In mijn gedachten zag ik zwart- en roodbonte koeien grazen in een groen weiland bespikkeld met madeliefjes. Boerin Anna wist van haar koeien en het keren van de kazen. Naar deze kaas verlangde mijn geest. Ik kreeg een plakje. De kaas was licht, boterachtig, smeuïg, maar niet de kaas die ik zocht. "Nee, deze is te zacht. Ik zoek een pittigere." Razendsnel scheurde de kaasvrouw een stuk cellofaan af, bond de kaas in en legde hem terug. De droom vervloog.

Er werd mij een nieuw plakje aangeboden. Stolwijkerkaas was dit, met grote gaten. De naam van de boerderij werd me niet meer gegeven. Maar Stolwijkerkaas klonk nog als boerenkaas, Stolwijk als een boerendorp. Ook deze kaas was niet naar mijn zin. Pittig, dat wel, maar te droog, alsof er te weinig vet in zat.

"Dan heb ik alleen nog stalkaas voor je," zei de marktdame. "Stalkaas? Hoe smaakt die dan?" Die smaakt zoals een stal ruikt, was haar korrelige antwoord. Ze was mijn kieskeurigheid duidelijk zat. Ik durfde niet verder te vragen. In het beste geval kon ik me een kaas met hooismaak voorstellen, in het slechtste geval een ammoniakkaas. In beide gevallen doemden er echter beelden op van koeien die nooit buiten kwamen, op metalen roosters stonden en dag en nacht werden blootgesteld aan zoemend TL-licht. Koeien die alleen leefden voor mijn kaas en geen enkel plezier beleefden aan hun koeienbestaan; koeien, die hun jongen niet eens even schoon mochten likken na het kalven. Stalkaas, dat was waarschijnlijk niet wat ik bedoelde toen ik om boerenkaas vroeg. De vrouw bood me een plakje aan. Pittig, smeuïg, precies wat ik zocht. Mijn mond had gekozen. En mijn geest? 'Stalkaas is vast van koeien die 's winters op stal staan en in de lente naar buiten gaan,' vergoelijkte ik mijn keuze. Ik kocht de stalkaas, maar mijn geweten blijft knagen.