Liever kaal

Het regende hard. Zo hard dat ik de tijd had genomen om mijn papieren in plastic te stoppen om te voorkomen dat ze nat zouden worden in mijn stoffen tas. En dat wil wat zeggen, want ik heb 's ochtends altijd haast. Toen ik bij de Raamsteeg arriveerde, droop het water van mijn jas. Mijn natte kleren hing ik op de kapstok. De man die na mij plaatsnam in de wachtkamer, was goedgemutst. Hij keek vrolijk rond, maakte wat geluid. Om wat aardigs terug te zeggen, begon ik over hoe ik in de korte tocht van mijn huis naar het laboratorium heel nat had kunnen worden. Ja, ja. Hij had nog wel overwogen om met de auto te komen. Waar hij dan woonde. Dichtbij. In de 3 octoberstraat. Dat is ongeveer 500 meter- hoe kun je het dan zelfs maar overwegen om de auto te pakken! Vol ongeloof keek ik hem aan. "Je kunt maar beter kaal zijn, als het regent," zei hij, alsof dat de reden was dat hij toch was komen lopen. Ik lachte hartelijk terug- ik heb werkelijk geen idee of dat beter is.