Gary

Gary wilde Bob zijn, maar dat gaat natuurlijk niet zomaar. Bob kon alleen al met zijn sonore stemgeluid mensen in extase brengen. Maar Bob deed het vooral met zijn penseel en zijn vermogen zich in te leven in de natuur. Ieder eenzaam boompje wilde een vriendje en Bob was zo goed die te geven. Tja, Bob is niet meer en Gary wel. Gary had een artistiek petje op, een beetje een mengelmoes tussen een Schotse muts en een Franse baret. Zijn grijze haar piekte er fijn onderuit. De basis van zijn werkstuk had hij al klaar: wolken en groen, zoals het hoort. Er volgde een vogeltje, dat besjes at. Fijne wijnranken gingen in een S-bocht door de bladerpartij heen, zodat het licht er in de ene bocht net wél en de andere bocht net niét op viel. Gary deed zo zijn best, maar ik bleef aan Bob denken. En juist daarom was Gary vandaag mijn reddende engel. Sommige televisie is zo slecht dat die vanzelf goed wordt.