Goddelijk gezang

Op het laatste moment kwam een man de trein binnenstormen. Hij had hem net gehaald. Schuin tegenover mij plofte hij neer. Op zo'n moment zou ik tien minuten bezig zijn uit te puffen en bij te komen, maar hij niet. Alsof alle haast in een klap van hem was afgegleden, ontwarde hij in alle rust de draden van zijn oordopjes. In mijn geval zou dat, na zo'n sprint, hebben geleid tot een nog grotere kluwe. Hij zat bij Den Haag Mariahoeve al rustig mee te deinen op zijn muziek. Het was stil in de trein, dus toen hij zachtjes en heel vals begon mee te neuriën, was dat duidelijk hoorbaar. Op dat moment was er de keuze: eraan ergeren of erom lachen. Een aantal mede-passagiers koos voor het eerste en zette een tegenoffensief in: het geluid van hun mp3-spelers zo hard mogelijk aanzetten. Het deerde de man niets. Hij bleef rustig, keek vriendelijk en onverstoorbaar. Hij deed niet mee aan deze geluidsoorlog. Hij neuriede door, verlicht door goddelijke gezangen, zo stel ik me voor.