Gekke honden in het park

Op straat zie ik mensen denken: waarom werkt dat meisje niet? Het is dinsdagmiddag. Kantoortijd. Verdien je eigen brood.

Natuurlijk weet ik niet wat mensen denken. In het park groet ik ze en meestal krijg ik een knikje of een gemompelde groet terug. Wat zij denken, denk ik zelf. Ik schaam me ervoor dat ik niet werk. Hoe moe ik ook ben, mijn gezicht tekent niet. Ik ben niet mank, niet groen en geel of totaal uitgemergeld. Soms voel ik me een spijbelaar, zo midden op de dag op straat. Terwijl ik wel wat doe: lopen, meestal op weg naar een winkel, of de papierbak.

Ondanks dat ik de blikken van anderen voel branden, is er overdag heel veel leuks buiten te beleven: een aanplakposter op een electriciteitskastje met een oude nep-rolling stone, die het beter zou doen in een bejaardenhuis dan in een popcentrum; een jongetje dat bij de marktkraam heel hard roept dat hij aan de beurt is (ik had dat nooit gedurfd toen ik zo oud was als hij), of hele gekke honden.

Eigenlijk ben ik bang voor honden en vind ik dat ze nooit van een wolf een hond hadden mogen worden. Maar ja, het geschiedde anders en nu ontwijk ik de ooit-eens-wolven met een grote boog. Toch zijn er exemplaren die mij aan het lachen krijgen. Niet eens omdat ze dan nog zo'n schattig pluizebolletje zonder tanden zijn, maar door de kruisingsdrang die mensen er op na houden. Na mijn groeten aan oude meneren gisteren in het park, viel mijn oog op de gekke honden. Dit waren herders gekruist met teckels. Eerst liep ik verder, maar dit was te mooi voor woorden: het moest op de gevoelige plaat. Ik zocht het baasje voor toestemming. Een eind verderop zag ik een jonge vrouw van mijn leeftijd. Een foto maken was geen probleem.


Verguld met mijn vondst liep ik verder. Er was nog een jonge vrouw die niet werkte op dinsdagmiddag! Vrolijk liep ik het park uit. Nageblaft door de teckel, die klonk als een herder.