Verhalen van vroeger

Ik houd van oude dingen, omdat oude dingen een verhaal vertellen. Ze vertellen verhalen van vroeger. Ooit ben ik geschiedenis gaan studeren om de verhalen van vroeger te horen. Maar bij een studie geschiedenis worden helemaal geen verhalen verteld. Ik moest verbanden gaan leggen, jaartallen onthouden, weten wat een feit is. Al snel was geschiedenis een studie geworden, geen leuk verhaal. Pas tijdens mijn scriptie vond ik iets dat mijn hart sneller deed kloppen: formulieren van jonge mannen waarop zij aangaven waarom zij naar Zuid-Afrika wilden emigreren. Daar kwam een glimp uit het verleden: een naam, een leeftijd, een woonplaats en het verlangen iets anders van hun leven te maken- hun verwachtingen. Wat wilden mensen vroeger met hun leven, hoe zag dat eruit? Ik kon maar een klein stukje verbeelden. Ik zag jonge mannen in de jaren vijftig die in Nederland geen plek voor zichzelf zagen, die hogerop wilden, of een eigen bedrijf wilden starten, maar de juiste papieren niet hadden of gewoon geen andere woonplek konden vinden dan de zolder van hun ouders. Velen spraken nauwelijks Engels, maar dat hoefde natuurlijk ook niet, want in Zuid-Afrika woonde oude Hollanders. Waar ik zo enthousiast over was, kon ik niet delen met mijn scriptiebegeleider. Wat ik had gevonden, was leuk voor erbij, niet voor de kern van een scriptie. En dus vertok ik richting de archieven van het ministerie van Sociale Zaken. Dit ministerie hield zich destijds bezig met emigratie. Op een enkel juweeltje na vond ik daar vooral beleidsstukken. Welke mensen mochten migreren en welke mensen Zuid-Afrika wilde toelaten. Dus mijn scriptie ging uiteindelijk over beleid en niet over mensen, niet over verhalen van mensen.

Dit is een lange inleiding voor iets wat ik eigenlijk op mijn blog wilde zetten: een foto van de naaimachine van mijn oma. Ik heb er geen verhaal over en kan mijn oma er helaas ook niet meer naar vragen, want ze is al bijna 14 jaar dood. Maar de naaimachine is in ere hersteld. Na wat smeerwerk doet hij het weer prima. Nu ben ik geen handwerkster (dit mag toch wel in de vrouwelijke vorm, vind ik), maar een kruikenzak is mij toch gelukt. De nachten worden weliswaar warmer, maar mijn voeten doen daar nog niet aan mee, dus ik ben blij met mijn huisvlijt. Vervolgens had ik nog een stukje stof over en heb er nog één gemaakt. Hij is appeltjesgroen en zo zacht als fleece en wie hem wil, mag hem hebben. Laat maar een berichtje achter.