Hoe kan dat toch, dat muziek die ik vroeger slecht vond, mij nu laat dansen? Vanochtend hoorde ik 'Jump' van Kris Kross op de radio. Wat was dat een goed begin van mijn dag!
Kris Kross was heel tof toen ik in groep 8 zat. Alle populaire jongens droegen hun kleren achterstevoren, in navolging van hun jeugdige idolen. Het leek mij wat onhandig en bovendien was ik niet populair en geen jongen, dus die rage kon ik rustig aan mij voorbij laten gaan. Ik was Kinderen voor Kinderen net ontgroeid en er kwam muziek uit mijn luidsprekers, die niet aan mijn ouders besteed was. Geen Kris Kross, maar Queen, opgepikt bij een vriendinnetje. De platen met popmuziek waren bij mijn ouders op een hand te tellen. Ik geloof dat er twee LP's van de Beatles in de kast lagen. De enige platen uit mijn ouders' muziekcollectie, die door mijn handen gingen, waren van Herman van Veen en Boudewijn de Groot. Dat ik daar een zwak voor blijf houden, snap ik wel, maar hoe er een zwak is ontstaan voor muziek die ik in mijn tienerjaren helemaal niet zo leuk vond, is mij een raadsel.
Kris Kross is zeker geen uitzondering van deze opwaardering. MC Hammers 'Can't touch this' is er ook zo één. Vooral het "I told you, homeboy", doet mijn mondhoeken omhoog krullen. En bij mij niet alleen. Ook vriendinnen kunnen opeens enthousiast worden van oude nummers- meezingen met KvK "...en dat ben ik en ik heet Jurgen", of dansen op Two Unlimited. Ons geheugen legt overal zo'n roze glazuurlaagje over. Alles wordt leuk. En Youtube is de eindeloze bron voor het oproepen van jeugdsentiment gebleken.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Haha... mooi opgeschreven!
BeantwoordenVerwijderen