Oude mannetjes

Oude mannetjes hebben vaak mijn sympathie. De wereld om hen heen lijkt ze vergeten te zijn. Daar lopen ze dan op straat, een beetje krom van een levenlang werken, met in hun hand een boodschappentas. Misschien gaan ze iedere dag wel even naar de supermarkt, alleen al voor het praatje met de zestienjarige cassière, die de boodschappen in zo'n hoog mogelijk tempo langs de scanner haalt. Zij heeft geen geduld met het gerommel van de oude mannen, op zoek naar hun portemonnee met de laatste euro's, en zucht vermoeid. Geen praatje, geen vriendelijk woord. Alleen vertrekt zo'n oude man weer, op weg naar zijn lege huis, waar niemand wacht. De wereld beweegt veel sneller dan zij. Het is alsof ze het letterlijk niet meer bij kunnen benen. God heeft ze vergeten mee te nemen en daarom zijn ze nog hier.

Zielig vind ik die oude mannetjes. De wereld zou best wat rustiger mogen draaien. Zij hebben de mooie verhalen over vroeger. Ik kon niet genoeg krijgen van het verhaal waarin mijn opa vertelde dat hij schotje ging trappen op de bevroren Utrechtse grachten. Het kapot maken van het net dichtgevroren water, was in die tijd kennelijk onbehoorlijk. Een politieagent achtervolgde hem tot in het badhuis. Dat is toch niet meer voor te stellen? Herstel ze in ere, die oude mensjes. Een rustiger draaiende wereld is voor iedereen een stuk fijner.