Eenzame genoegens

Soms is iets alleen een genoegen als je het met anderen samen doet. Sneeuwballen gooien is veel leuker als je een doelwit hebt dat beweegt en sneeuwballen teruggooit, dan sneeuwballen te laten ploffen tegen een koude, gevoelloze en onbeweeglijke muur. Dat laatste is eigenlijk meer een tijdverdrijf, als je vriendje al zoveel sneeuwballen in zijn kraag heeft gekregen dat hij naar binnen is gevlucht. Vanachter het raam kijkt hij, met een kop warme chocolademelk in zijn handen, hoe jij je mooi gemaakte voorraad sneeuwballen uit frustratie maar tegen de muur van zijn huis gooit, in de hoop dat uit die witte vlekken nog een mooi kunstwerk ontstaat. Nee, sneeuwballen gooien moet je mét iemand doen.

Maar sommige genoegens zijn het best alleen te beleven. Als zo'n genoegen alleen buiten kan plaatsvinden, met hele specifieke omstandigheden, wordt hij zeldzaam. Afgelopen maandag was het zover: ik liep als eerste door een vers pak sneeuw. Waar het mee te maken heeft, weet ik niet, maar ik vind het heerlijk om als eerste mijn voetafdrukken achter te laten in zo'n ongerept wit veld. Ik ontnam het maagdelijke van het landschap en liet letterlijk mijn sporen achter. Kijk, wereld, ik heb hier gelopen! Als eerste!